پس از اعمال محدودیت‌های شدید طالبان بر آموزش و کار زنان، شمار زیادی از دانشجویان دختر و کارمندان پیشین در شهرهای مختلف افغانستان برای بقا و فرار از فشارهای اقتصادی به خیاطی و صنایع دستی روی آورده‌اند.
در کابل، مستوره نوری، دانشجوی سال سوم مهندسی که از ادامه تحصیل محروم شده، کارگاهی تولیدی به راه انداخته است که در آن ۲۹ زن، از جمله هشت زن بیوه و سرپرست خانواده، فعالیت می‌کنند. به گفته او، زنان خانواده‌های کارمندان پیشین حکومت که اکنون بی‌کار شده‌اند نیز برای تأمین مصارف زندگی به این کارگاه‌ها تکیه زده‌اند.
فیروزه داوود، دارای مدرک لیسانس و کارمند سابق دادستانی کل، یکی دیگر از این زنان است که برای مقابله با بیکاری و افسردگی آموزشگاه خیاطی و صنایع دستی باز کرده است. او اکنون به ۳۵ دختر مهارت‌هایی چون گلدوزی، مرواریددوزی و چرم‌دوزی آموزش می‌دهد و تاکنون حدود ۷۰ تن از این مرکز فارغ شده‌اند.
آرزو داشتم روزی دادستان کل افغانستان شوم، اما همت خود را از دست ندادم و آن آرزو همچنان در من زنده است.
در ولایت فاریاب نیز فریال رئیسی کارگاهی را اداره می‌کند که در آن شش کارمند پیشین رسانه‌ها و پنج دانشجوی رشته‌های ادبیات و مهندسی مشغول فراگیری خیاطی هستند تا بتوانند راهی برای ادامه زندگی بیابند.
دختران بازمانده از آموزش در کنار مشکلات شدید اقتصادی، با خطرات مضاعفی چون تهدید به بازداشت به بهانه‌های مربوط به پوشش، فقر مطلق و خطر ازدواج‌های اجباری با مردان بسیار بزرگ‌تر از خود دست‌وپنجه نرم می‌کنند.
